Put iz Gornje Male, dela Jelašnice, do vrha klisure označen je planinarskim oznakama. U selu se vidi Rudnička kolonija, zato što se u blizini nalazio rudnik mrkog uglja, koji je radio od 1920. do 1967. godine. U koloniji su postojale i samačke sobe i porodični odeljci. Voz Ćira vozio je ugalj od Jelašnice do Niške banje. Imao je i jedan putnički vagon, jer nije bilo autobusa i automobila. Od Niške banje je išao tramvaj do Niša.

U Sićevu se nalazi crkva Sv. Ilije, koja je posvećena svetom proroku Iliji, a izgradjena u 19. veku. U okviru klisure se nalaze 4 prozorca, od kojih je jedan prozorac Sv. Ilije. Pored prozorca, na istočnom delu klisure, nalazi se Carevo korito. Postoji predanje da su sa zapadnog do istočnog dela klisure prelazili ljudi preko platna prema Carevom koritu. Duga je oko 3km, počinje od Jelašnice i kreće se dolinom Jelašničke reke. U klisuri je postojao manastir Sv. Arhangela Mihaila, za koji se misli da je sagrađen u srednjem veku u udubljenju u steni. Do manastira je postojala staza, medjutim on je vremenom propao, nakon čega je srušen, tako da sada ima malo tragova prošlosti. Na ovom mestu se nalazilo više utvrđenja, jer je ovuda prolazio put od Niša do Pirota još iz doba cara Konstantina. Utvrđenja su štitila stanovnike od drugih naroda. U Jelašničkoj i Sićevačkoj klisuri je bilo preko 15 manastira. Uspešno su pronadjena mesta gde su postojali manastiri i izvori vode.

U selu Manastir u klisuri se nalazio manastir posvećen Sv. Petki. Jelašničku klisuru je obilazio Jovan Cvijić 1892/93. Dve fotografije iz klisure uneo je u svoje najvažnije delo „Balkansko poluostrvo“. Prvo je štampano na francuskom jeziku 1912. godine, a tek kasnije je prevedeno na srpski. Suva planina se nekada zvala Kunovica, a ime je dobila po drvetu Kun, koje je preovladjivalo planinom. Današnje ime Suve planine poteklo je od činjenice da na velikim visinama nema izvora. Voda sa vrha ide kroz pećinske kanale i izvire tek u podnožju, gde se nalaze razna vrela, kao što su: Vitansko vrelo, Krupajsko vrelo, Krupničko vrelo… Voda iz ovih izvora je jako korisna za okolno stanovništvo. Prvi izvor za Niš je bio u Gornjoj Studeni, a kasnije je napravljen vodovod koji je i dalje u funkciji.

Od Niša prema Pirotu i dalje prema Carigradu je vodio najstariji rimski put Via militaris. Na tom putu su se nalazila stajališta koja su se zvala hanovi, tako da postoji i Jelašnički han. Hanovi idu dolinom Kutinske reke do Gadžinog Hana, koji je isto bio stanica. Put kroz klisuru je napravljen u 19. veku, a do tada se išlo stazom preko klisure. Ovde se nalazi i vodopad Ripaljka, koji u toku leta presuši. Iznad vodopada se nalazi Čukljenički prozorac. Suva planina dominira šumama, dok je južna strana prema Zaplanju iskrčena da bi se napravili pašnjaci za čuvanje i ispašu stoke. Ovo je kraška i krečnjačka planina. Iz Jelašničke klisure se još vide planina Kalafat, Kamenički vis, početak Sićevačke klisure, gde se nalazi selo Prosek. Sa grebena Jelašničke klisure se vidi greben Svrljiških planina po imenu Ječava. Na njemu se nalazi Kolo kamen, koji je potekao od staroslovenske reči Sunce, stoga je u prevodu Sunčev kamen.

Pećina Ječava sa visokim ulazom je deo Svrljiških planina. Brdo na delu Suve planine zove se Kunovička površ, gde se nalazi čak 15 retkih vrsta biljaka, medju njima je žalfija, a i zimski čubar od koga se oravi rtanjski čaj. U tom kamenjaru se nalaze i trava Iva, Hajdučka trava i Vranilova trava. Na ovom prostoru uspevaju zbog nadmorske visine od 500 do 600 metara. Postoji planinarska staza koja vodi od škole u Jelašnici do najvišeg dela Jelašničke klisure koja se zove Radov kamen, visine 580 metara. Kroz klisuru protiče Jelašnička reka i put Jelašnica–Studena–Čukljenik na 300 metara nadmorske visine. Sa vrha klisure se vide vrhovi Suve planine: Crni kamen, Sokolov kamen, Devojački grob i Trem. Jelašnička klisura je nekada cela bila u vinogradima. Ovo mesto je bilo poznato po prodaji grožđa u Zagrebu i Ljubljani gde se izvozilo do 90-ih godina. Danas su zapuštena.